Μετά τη μεγάλη πρόκριση της ΡΕΑ μέσα στο «Γεντί Κουλέ», ο προπονητής της ομάδας, Στέλιος Κοζανίδης, εμφανίστηκε ιδιαίτερα συγκινημένος και περήφανος τόσο για την εμφάνιση των παικτριών του όσο και για την επιστροφή του σε ένα γήπεδο που σημαδεύει την ποδοσφαιρική του ζωή.
«Θέλω να δώσω συγχαρητήρια και στις δύο ομάδες για το πολύ ενδιαφέρον παιχνίδι. Δικαιολόγησαν τη φήμη και την ποιότητά τους. Από ’κει και πέρα, η λογική έλεγε ότι το ματς θα κριθεί στις λεπτομέρειες και ότι όποια έβαζε πρώτη γκολ θα είχε το πάνω χέρι. Έτυχε να το βάλουμε εμείς σε καίριο σημείο και πήραμε την πρόκριση. Και οι δύο ομάδες κυνήγησαν το αποτέλεσμα και θα το άξιζε όποια κι αν κέρδιζε.
Όπως συνέβη και πέρσι, βρεθήκαμε ξανά απέναντι στον ΟΦΗ. Πρόκειται για μια εξαιρετική ομάδα με πολύ καλές παίκτριες και θέλω να τους δώσω συγχαρητήρια για την εικόνα τους. Για να καταφέρουμε να προκριθούμε έπρεπε να είμαστε τακτικά 1000% συγκεντρωμένοι. Η πειθαρχία μας και το ότι πατούσαμε καλά στο γήπεδο, μας δικαίωσαν και με το γκολ που πετύχαμε.
Αμυντικά αντιδράσαμε πολύ σωστά σε ό,τι πίεση δεχθήκαμε. Στο δεύτερο ημίχρονο δεν απειληθήκαμε σχεδόν καθόλου, ενώ εμείς είχαμε τον έλεγχο και τις πιο απειλητικές φάσεις. Ο κόσμος απόλαυσε ένα σπουδαίο παιχνίδι και, ως φίλαθλος του γυναικείου ποδοσφαίρου, χαίρομαι και για τις δύο ομάδες.
Για μένα αυτή η ομάδα είναι ένα ιδιαίτερο κομμάτι της ζωής μου, γιατί πριν από 40 χρόνια πάτησα για πρώτη φορά εδώ μέσα. Όπου κι αν βρίσκομαι, ο ΟΦΗ είναι κομμάτι μου. Να ευχηθώ “χίλια χρόνια” στον ΟΦΗ και να έχει μόνο χαρές. Η φανέλα είναι τόσο βαριά, έχει χαρίσει απίστευτες στιγμές σε αυτό το γήπεδο. Είμαι πολύ περήφανος που κατάφερα να τη φορέσω και είμαι εδώ από 12 ετών. Γνώρισα παικταράδες και προπονηταράδες. Είναι τιμή μου που υπήρξα μέλος αυτής της ομάδας.
Όμως έχω ένα απωθημένο, που το λέω πάντα: ότι θα μπορούσα να κάνω μεγαλύτερη καριέρα στον ΟΦΗ. Αυτό το ποδοσφαιρικό κενό δεν θα κλείσει ποτέ. Εδώ μεγάλωσα. Θέλω να πω ένα τεράστιο “ευχαριστώ”.
Και θα δώσω μια συμβουλή στα νέα παιδιά, που ο ΟΦΗ στηρίζει μέσα από τις ακαδημίες του: τα νέα παιδιά βιάζονται. Νομίζουν ότι αν γίνουν επαγγελματίες τα κατάφεραν. Αυτό είναι μόνο ένα μικρό βηματάκι. Χρειάζεται υπομονή, πειθαρχία, δουλειά και το κεφάλι κάτω».
